Με το The Vendetta Files εγκαινιάζουμε μια νέα σειρά αναλυτικών άρθρων στο riftbound.gr, αφιερωμένη αποκλειστικά στο νέο set του Riftbound, Vendetta. Στόχος μας δεν είναι να απαριθμήσουμε τις καλύτερες κάρτες ή να προβλέψουμε το επόμενο κορυφαίο deck. Θέλουμε να εξερευνήσουμε τη φιλοσοφία πίσω από το set, να αναλύσουμε τους μηχανισμούς του και να κατανοήσουμε πώς οι σχεδιαστικές επιλογές του μπορούν να επηρεάσουν το Riftbound για πολύ καιρό μετά την κυκλοφορία του.
Όταν παρουσιάστηκε το Vendetta, οι περισσότερες συζητήσεις επικεντρώθηκαν στους νέους Champions, στα enemy Domains και στα ολοκαίνουργια mechanics. Είναι απολύτως λογικό. Κάθε νέο set ενός trading card game κρίνεται αρχικά από τις εντυπωσιακές κάρτες του και από τα νέα decks που υπόσχεται να δημιουργήσει. Το πρώτο βλέμμα όλων πέφτει πάντα στα μεγάλα ονόματα και στα flashy effects.
Όσο περισσότερο όμως μελετούσαμε το σύνολο του set, τόσο περισσότερο δημιουργούνταν μια διαφορετική εντύπωση. Ίσως η σημαντικότερη αλλαγή του Vendetta να μην είναι κάποιος Champion ούτε κάποιο νέο archetype. Ίσως να βρίσκεται σε μια ζώνη του παιχνιδιού που μέχρι σήμερα περνούσε σχεδόν απαρατήρητη.
Το trash.
Δεν είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο ένα set να αλλάζει τη σημασία μιας ολόκληρης ζώνης του παιχνιδιού. Συνήθως τα νέα sets προσθέτουν κάρτες, δημιουργούν νέους συνδυασμούς και μεταβάλλουν την ισορροπία του meta. Το Vendetta φαίνεται να κάνει κάτι πιο φιλόδοξο. Προσπαθεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο οι παίκτες αντιλαμβάνονται τους ίδιους τους πόρους τους.
Δεν άλλαξαν οι κανόνες. Άλλαξε ο τρόπος που τους σκεφτόμαστε.
Μέχρι σήμερα, η πορεία μιας κάρτας στο Riftbound ήταν αρκετά προβλέψιμη. Ξεκινούσε από το deck, περνούσε στο χέρι, χρησιμοποιούνταν στο πεδίο και στη συνέχεια κατέληγε στο trash. Εκεί, στις περισσότερες περιπτώσεις, ολοκληρωνόταν και ο ρόλος της. Το trash λειτουργούσε κυρίως ως αρχείο της παρτίδας. Ένας χώρος όπου μπορούσες να ελέγξεις τι είχε ήδη παιχτεί, αλλά όχι μια ζώνη γύρω από την οποία έχτιζες τη στρατηγική σου.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν κάρτες που αλληλεπιδρούσαν με το trash. Υπήρχαν. Η διαφορά είναι ότι αποτελούσαν την εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Το Vendetta, αντίθετα, δίνει την εντύπωση ότι σχεδιάστηκε έχοντας το trash ως ένα από τα βασικά του σημεία αναφοράς. Δεν πρόκειται για έναν ακόμη χώρο του παιχνιδιού. Πρόκειται για μια ζώνη που αποκτά πραγματική αξία και επηρεάζει τις αποφάσεις του παίκτη από πολύ νωρίς στην παρτίδα.
Αυτή η αλλαγή είναι πιο σημαντική απ' όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά. Σε ένα trading card game, όταν αλλάζει η αξία ενός πόρου, αλλάζει αναπόφευκτα και ο τρόπος με τον οποίο αξιολογούνται οι κάρτες. Κάτι που μέχρι χθες θεωρούσες μειονέκτημα μπορεί ξαφνικά να μετατραπεί σε πλεονέκτημα, όχι επειδή άλλαξε η κάρτα, αλλά επειδή άλλαξε το πλαίσιο μέσα στο οποίο παίζεται.
Το Burn δεν γεμίζει απλώς το trash
Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές αν εξετάσουμε το Burn. Η πιο εύκολη προσέγγιση είναι να το αντιμετωπίσουμε ως έναν τρόπο να στέλνει κάρτες από το deck στο trash. Είναι μια σωστή περιγραφή, αλλά δεν εξηγεί γιατί υπάρχει ο συγκεκριμένος μηχανισμός.
Η αίσθησή μας είναι ότι το Burn δεν σχεδιάστηκε για να αδειάζει το deck. Σχεδιάστηκε για να δημιουργεί επιλογές. Όσο περισσότερες κάρτες βρίσκονται στο trash, τόσο μεγαλύτερη αξία αποκτούν οι υπόλοιπες κάρτες που αλληλεπιδρούν με αυτή τη ζώνη. Με άλλα λόγια, το Burn δεν είναι ο προορισμός. Είναι το πρώτο βήμα μιας μεγαλύτερης αλυσίδας αποφάσεων.
Αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το deckbuilding. Μέχρι σήμερα, μια κάρτα που έστελνε δικές σου κάρτες στο trash μπορούσε εύκολα να θεωρηθεί υπερβολικά ακριβή ή ακόμη και αρνητική. Στο Vendetta όμως αυτό το «κόστος» δεν είναι πάντοτε και πραγματικό κόστος. Σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να αποτελεί επένδυση για τους επόμενους γύρους, δημιουργώντας ευκαιρίες που δεν υπήρχαν προηγουμένως.
Η αξία μιας κάρτας, λοιπόν, δεν εξαρτάται πλέον αποκλειστικά από το άμεσο αποτέλεσμα που προσφέρει. Εξαρτάται και από τις καταστάσεις που δημιουργεί για το μέλλον της παρτίδας.
Το Flow αλλάζει περισσότερο το deckbuilding παρά την ίδια την παρτίδα
Αν το Burn είναι ο μηχανισμός που γεμίζει το trash, τότε το Flow είναι εκείνο που του δίνει πραγματική αξία. Με την πρώτη ματιά, μοιάζει απλώς με έναν ακόμη τρόπο να παίξεις ξανά ένα Spell. Όσο περισσότερο όμως εξετάζει κανείς τις κάρτες του Vendetta ως σύνολο, τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται ότι ο πραγματικός στόχος του Flow δεν είναι να αυξήσει την ισχύ ενός Spell. Είναι να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζεις ολόκληρο το deck σου.
Μέχρι σήμερα, ένα Spell αξιολογούνταν κυρίως από το άμεσο αποτέλεσμα που προσέφερε. Αν καθάριζε το board, αν έδινε tempo ή αν δημιουργούσε card advantage. Με το Flow, όμως, κάθε Spell αποκτά και μια δεύτερη διάσταση. Δεν σε ενδιαφέρει μόνο αν είναι δυνατό όταν το παίξεις από το χέρι σου, αλλά και αν αξίζει να επιστρέψει αργότερα μέσα από το trash. Η ερώτηση που καλείται να απαντήσει ο παίκτης δεν είναι πλέον μόνο «είναι καλή αυτή η κάρτα;», αλλά «αξίζει να χτίσω το deck μου ώστε να αξιοποιήσω και τη δεύτερη χρήση της;».
Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του Vendetta. Δεν αυξάνει απλώς τις διαθέσιμες επιλογές μέσα σε μια παρτίδα. Αυξάνει τις αποφάσεις που παίρνεις πριν καν ξεκινήσει η παρτίδα, όταν χτίζεις τη λίστα σου.
Το μεγαλύτερο κέρδος ίσως το δουν οι παλιές κάρτες
Κάθε νέο set συνοδεύεται από την ίδια περίπου συζήτηση. Ποιος Champion είναι ο καλύτερος; Ποιο deck θα γίνει Tier 1; Ποιες νέες κάρτες αξίζει να αποκτήσεις πρώτες;
Είναι φυσιολογικές ερωτήσεις, αλλά πολλές φορές η πραγματική αξία ενός set αποκαλύπτεται αρκετές εβδομάδες αργότερα. Όχι όταν εμφανίζονται οι πρώτες winning lists, αλλά όταν οι παίκτες αρχίζουν να ξανακοιτούν κάρτες που είχαν αφήσει στην άκρη.
Εκεί πιστεύουμε ότι μπορεί να κρύβεται η μεγαλύτερη δύναμη του Vendetta.
Όταν αλλάζει η σημασία μιας ολόκληρης ζώνης του παιχνιδιού, αλλάζει ταυτόχρονα και ο τρόπος με τον οποίο αξιολογούνται δεκάδες παλαιότερες κάρτες. Effects που μέχρι σήμερα έμοιαζαν αδιάφορα μπορεί να αποκτήσουν νέο νόημα. Κάρτες που δεν έβρισκαν ποτέ θέση σε ανταγωνιστικές λίστες ίσως αποκτήσουν ξαφνικά λόγο ύπαρξης, όχι επειδή ενισχύθηκαν, αλλά επειδή άλλαξε το περιβάλλον γύρω τους.
Αυτό είναι χαρακτηριστικό των πραγματικά καλών sets. Δεν σε αναγκάζουν απλώς να παίξεις καινούργιες κάρτες. Σε κάνουν να επανεκτιμήσεις όσες ήδη έχεις.
Δεν είναι θέμα δύναμης. Είναι θέμα φιλοσοφίας
Όσο bl;epame τις κάρτες του Vendetta, τόσο περισσότερο είχαμε την αίσθηση ότι η Riot δεν προσπαθούσε να ανεβάσει απλώς το power level του παιχνιδιού. Αν αυτός ήταν ο στόχος, θα αρκούσαν λίγοι εντυπωσιακοί Legends και μερικά ισχυρά Spells. Αντί γι' αυτό, βλέπουμε ένα set που επενδύει περισσότερο στις αλληλεπιδράσεις παρά στους απόλυτους αριθμούς.
Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στο τι κάνει κάθε κάρτα ξεχωριστά, αλλά στον τρόπο με τον οποίο συνεργάζεται με τις υπόλοιπες. Είναι μια σχεδιαστική προσέγγιση που ανταμείβει τους παίκτες που αγαπούν το deckbuilding και αναζητούν συνέργειες αντί για μεμονωμένες «δυνατές» κάρτες.
Γι' αυτό θεωρούμε ότι είναι ακόμη πολύ νωρίς για να αξιολογήσουμε το Vendetta αποκλειστικά μέσα από το πρώτο meta. Οι καλύτερες ιδέες ενός set δεν εμφανίζονται πάντα τις πρώτες ημέρες. Συχνά χρειάζονται χρόνο μέχρι κάποιος να συνδέσει κομμάτια που αρχικά έμοιαζαν ασύνδετα.
Η πρώτη μας εκτίμηση
Το αν το Vendetta θα μείνει στην ιστορία ως ένα από τα σημαντικότερα sets του Riftbound θα το δείξει μόνο ο χρόνος. Αυτό που μπορούμε να πούμε ήδη από σήμερα είναι ότι προσπαθεί να αλλάξει κάτι βαθύτερο στο meta. Προσπαθεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο οι παίκτες σκέφτονται τους πόρους τους.
Ίσως τελικά αυτή να είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία του. Δεν σε αναγκάζει να μάθεις νέους κανόνες. Σε αναγκάζει να δεις με διαφορετικό μάτι κανόνες που ήδη γνώριζες.
Και αν αυτή η σχεδιαστική φιλοσοφία συνεχιστεί στα επόμενα sets, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να θυμόμαστε το Vendetta όχι ως το set που έφερε το Flow ή το Burn, αλλά ως το set που έκανε το trash να αποκτήσει πραγματική στρατηγική αξία.