Υπάρχει κάτι που μου έκανε πάντα εντύπωση στο Riftbound.
Κάθε φορά που τελειώνει ένα μεγάλο τουρνουά, όλοι κάνουμε σχεδόν το ίδιο πράγμα. Ανοίγουμε τις decklists, ψάχνουμε ποιος κέρδισε και αρχίζουμε να μελετάμε κάθε κάρτα. «Τι έπαιζε;», «Γιατί έβαλε αυτή την επιλογή;», «Να το φτιάξω κι εγώ;».
Και ξέρεις κάτι;
Δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό. Το κάνω κι εγώ.
Μου αρέσει να βλέπω πώς σκέφτονται οι καλύτεροι παίκτες. Να ανακαλύπτω ιδέες που ίσως δεν είχα προσέξει και να δοκιμάζω νέες λίστες. Εκεί αρχίζει πολλές φορές η διασκέδαση του deckbuilding.
Υπάρχει όμως μια μικρή παγίδα, στην οποία έχω πέσει περισσότερες φορές απ' όσες θα ήθελα να παραδεχτώ.
Πιστεύουμε ότι αντιγράφοντας το deck, αντιγράφουμε και τα αποτελέσματα.
Η Decklist Αντιγράφεται. Η Εμπειρία Όχι.
Ας υποθέσουμε ότι αύριο δημοσιεύεται η λίστα του νικητή ενός Regional Qualifier.
Μέσα σε λίγες ώρες, εκατοντάδες παίκτες θα την έχουν αποθηκεύσει και αρκετοί θα τη δοκιμάσουν αυτούσια.
Η decklist μπορεί να ταξιδέψει από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη μέσα σε λίγα λεπτά.
Αυτό που δεν ταξιδεύει μαζί της είναι οι εκατοντάδες παρτίδες που προηγήθηκαν.
Δεν ταξιδεύουν οι δοκιμές που έκανε μέχρι να καταλήξει στις τελευταίες δύο κάρτες.
Δεν ταξιδεύουν τα λάθη που έκανε.
Δεν ταξιδεύουν οι ώρες που αφιέρωσε για να μάθει πότε πρέπει να κάνει ένα δύσκολο Mulligan ή πότε αξίζει να αφήσει ένα Battlefield για να κατακτήσει ένα άλλο.
Όλα αυτά δεν φαίνονται ποτέ στη λίστα.
Η Μεγαλύτερη Διαφορά Δεν Βρίσκεται Στις Κάρτες
Όσο περισσότερο παρακολουθώ μεγάλους παίκτες, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι συχνά παίρνουν αποφάσεις που εγώ δεν θα σκεφτόμουν καν.
Κάποιες φορές δεν παίζουν την πιο δυνατή κάρτα που έχουν στο χέρι τους.
Άλλες φορές επιλέγουν να μην κάνουν απολύτως τίποτα.
Και σχεδόν πάντα φαίνεται σαν να σκέφτονται δύο ή τρεις γύρους μπροστά.
Αυτό δεν μπορείς να το αντιγράψεις.
Πρέπει να το χτίσεις.
Και αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι που κάνει κάποιον πραγματικά καλό παίκτη.
Το Deck Δεν Χρειάζεται Να Αλλάξει. Ίσως Χρειάζεται Ο Τρόπος Που Το Βλέπεις.
Έχω βρεθεί αρκετές φορές να κοιτάζω ένα decklist και να σκέφτομαι ότι ίσως χρειάζεται μία αλλαγή. Να βγάλω μια κάρτα, να προσθέσω μια άλλη ή να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό.
Μερικές φορές όντως αυτό είναι η λύση.
Άλλες φορές, όμως, το deck δεν είχε κανένα πρόβλημα.
Εγώ ήμουν εκείνος που δεν είχε καταλάβει ακόμη πώς ήθελε να παιχτεί.
Και αυτό είναι μια διαφορά που δεν φαίνεται στα στατιστικά, αλλά κάνει τεράστια διαφορά μέσα στην παρτίδα.
Πριν Κλείσουμε...
Ξέρεις ποιο είναι το ωραίο με το Riftbound; Ότι, ακόμα και όταν χάνεις, σχεδόν πάντα σου αφήνει κάτι πίσω. Μια διαφορετική ιδέα. Μια απόφαση που θα μπορούσες να είχες πάρει αλλιώς. Ένα turn που, αν το έπαιζες ξανά, ίσως να το προσέγγιζες διαφορετικά. Γι' αυτό και δεν πιστεύω ότι υπάρχει «το τέλειο deck». Υπάρχουν πολύ δυνατές λίστες, υπάρχουν εξαιρετικές επιλογές για κάθε meta, αλλά στο τέλος της ημέρας αυτό που κάνει πραγματικά τη διαφορά είναι ο άνθρωπος που κάθεται απέναντι από το Battlefield. Κάποια στιγμή θα κερδίσεις με ένα deck που οι περισσότεροι θεωρούν μέτριο. Και κάποια άλλη στιγμή θα χάσεις με αυτό που όλοι αποκαλούν το καλύτερο του παιχνιδιού. Αυτό δεν είναι αντίφαση. Αυτό είναι το Riftbound. Και, αν με ρωτάς, είναι ένας από τους λόγους που συνεχίζω να επιστρέφω ξανά και ξανά στο τραπέζι. Τα λέμε στην επόμενη κουβέντα.
— Rifty