Το να μεταφέρεις έναν Champion από το League of Legends σε ένα TCG ακούγεται αρχικά σαν σχετικά απλή διαδικασία. Παίρνεις τα γνωστά abilities του χαρακτήρα, βρίσκεις τους κοντινότερους μηχανισμούς και τα μετατρέπεις σε κάρτες. Στην πράξη, όμως, το Riftbound ακολουθεί μια πολύ διαφορετική φιλοσοφία.
Ο Dave Guskin, Game and Design Director του Riftbound, εξηγεί ότι η ομάδα δεν ψάχνει απαραίτητα μια πιστή μεταφορά κάθε ability. Προσπαθεί πρώτα να καταλάβει ποιο κομμάτι του Champion είναι πραγματικά αναγνωρίσιμο και μετά να βρει πώς αυτή η ταυτότητα μπορεί να λειτουργήσει μέσα στους κανόνες ενός card game.
Κάποιες φορές αυτό σημαίνει ότι ένα γνώριμο mechanic μεταφέρεται σχετικά άμεσα. Άλλες φορές η πιστή μεταφορά αποδεικνύεται απλώς λιγότερο διασκεδαστική.
Ο Legend Δεν Είναι Μία Κάρτα — Είναι Ολόκληρο Το Deck
Η βασική ιδέα πίσω από τη διαδικασία είναι ότι ένας Legend στο Riftbound δεν περιορίζεται στο Champion unit του. Η ταυτότητα του μπορεί να διασπείρεται στον Legend, στις signature κάρτες, στα units γύρω του και τελικά στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ολόκληρο το deck.
Αυτό δίνει στη σχεδιαστική ομάδα πολύ μεγαλύτερη ελευθερία. Δεν χρειάζεται κάθε ability από το League να εμφανιστεί αυτούσιο πάνω σε μία συγκεκριμένη κάρτα. Αρκεί το συνολικό αποτέλεσμα να κάνει τον παίκτη να αισθάνεται ότι χρησιμοποιεί τον συγκεκριμένο Champion.
Ο Zed, για παράδειγμα, συνδέεται άμεσα με τα shadows και το shadow stepping. Η Miss Fortune έχει μια εξίσου ξεκάθαρη ταυτότητα γύρω από τα όπλα και τα bullets. Αυτά είναι στοιχεία που μπορούν να αποτελέσουν την αφετηρία, αλλά η τελική ερώτηση παραμένει η ίδια. Πώς μετατρέπεται αυτό σε gameplay που έχει νόημα στο Riftbound;
Ο Ezreal Δείχνει Γιατί Η Μεταφορά Δεν Μπορεί Να Είναι 1:1
Ο Ezreal είναι ένα καλό παράδειγμα του πόσο διαφορετικές είναι οι δύο γλώσσες σχεδιασμού. Στο League of Legends, μεγάλο μέρος της ταυτότητας του βρίσκεται στη γρήγορη μετακίνηση και στο συνεχές repositioning. Το Riftbound όμως δεν έχει χώρο για να μεταφέρει αυτό το mobility με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
Η λύση δεν είναι να προσπαθήσει να αντιγράψει κατά γράμμα το League. Αντίθετα, η γρήγορη κίνηση του Ezreal μπορεί να εκφραστεί μέσω κίνησης μεταξύ Battlefields, δημιουργώντας μια διαφορετική εμπειρία που διατηρεί όμως το ίδιο βασικό συναίσθημα.
Αυτή είναι και η γραμμή που φαίνεται να ακολουθεί συνολικά η Riot: πρώτα δοκιμάζει αν ένας μηχανισμός λειτουργεί και είναι ευχάριστος στο τραπέζι. Αν δεν λειτουργεί, η ομάδα επιστρέφει είτε σε άλλο στοιχείο του Champion είτε ακόμη και στη θεματική του ταυτότητα.
Η πιστότητα λοιπόν δεν μετριέται μόνο από το πόσο μοιάζει μια κάρτα με το αντίστοιχο ability του League. Μετριέται από το αν ο τρόπος παιχνιδιού παραμένει αναγνωρίσιμος.
Ο Darius Απέδειξε Ότι Η Πιστή Μεταφορά Μπορεί Να Είναι Κακή Ιδέα
Εδώ μπαίνει ο Darius, ίσως το πιο ενδιαφέρον παράδειγμα της διαδικασίας.
Το execute αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές πτυχές του Champion στο League. Η προφανής λύση θα ήταν λοιπόν να αποκτήσει και το Champion unit του στο Riftbound μια επαναλαμβανόμενη δυνατότητα εκτέλεσης αντίπαλων units.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτό μπορεί να είναι θεματικά πιστό και ταυτόχρονα κακό gameplay.
Η Riot δοκίμασε εκδοχές όπου ο Darius μπορούσε να χρησιμοποιεί το execute ως μέρος της ίδιας της παρουσίας του στο board, αλλά η εμπειρία από την πλευρά του αντιπάλου ήταν ιδιαίτερα απογοητευτική. Σε ένα MOBA υπάρχουν cooldowns, μικρές μεταβολές στα stats και πολλές διαφορετικές παράμετροι που μπορούν να περιορίσουν ένα δυνατό ability. Σε ένα card game ένα επαναλαμβανόμενο effect πάνω σε unit μπορεί να γίνει πολύ πιο… καταπιεστικό, επειδή παραμένει διαθέσιμο όσο το unit βρίσκεται στο board.
Η λύση ήταν να μετακινηθεί αυτή η πλευρά της ταυτότητας του Darius στο signature spell του, το Noxian Guillotine. Έτσι το execute παραμένει μέρος του χαρακτήρα χωρίς να μετατρέπεται σε συνεχή απειλή που επαναλαμβάνεται σε κάθε γύρο.
Και αυτή η απόφαση ίσως εξηγεί καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη σχεδιαστική φιλοσοφία του Riftbound: το να είναι κάτι πιστό στο League δεν αρκεί αν κάνει το παιχνίδι χειρότερο.
Ο Rengar Είναι Το Παράδειγμα Όπου Το Feeling Μετρά Περισσότερο Από Το Ability
Στην άλλη πλευρά βρίσκεται ο Rengar, ένας Champion που ο Guskin θεωρεί ότι η ομάδα κατάφερε να αποδώσει ιδιαίτερα καλά.
Και το ενδιαφέρον είναι ότι δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο ability του League που μεταφέρθηκε αυτούσιο.
Ο Rengar του Riftbound είναι χτισμένος γύρω από το Ambush και την αβεβαιότητα που δημιουργεί. Ο αντίπαλος βλέπει ότι υπάρχουν διαθέσιμα Runes και γνωρίζει ότι κάτι μπορεί να εμφανιστεί ξαφνικά στο Battlefield. Ακριβώς όπως στο League, η απειλή δεν βρίσκεται μόνο σε αυτό που βλέπεις αλλά και σε αυτό που φοβάσαι ότι μπορεί να συμβεί.
Αυτό είναι το σημαντικότερο σημείο. Ο Rengar δεν χρειάζεται να αντιγράψει μηχανικά το jump από έναν θάμνο για να αισθάνεται σαν Rengar. Το Riftbound δημιουργεί τη δική του εκδοχή του ίδιου φόβου: ο αντίπαλος γνωρίζει ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να εμφανιστεί κάτι μέσω Ambush και να αλλάξει τη μάχη.
Ο χαρακτήρας μεταφέρεται λοιπόν όχι μέσω ενός ability, αλλά μέσω της συμπεριφοράς που προκαλεί στον αντίπαλο.
Πρώτα Η Ταυτότητα, Μετά Οι Μηχανισμοί
Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της σχεδιαστικής διαδικασίας του Riftbound. Η Riot δεν ξεκινά απαραίτητα με την ερώτηση «πώς μεταφέρουμε το Q, το W και το Ultimate;». Ξεκινά περισσότερο από το «τι κάνει αυτόν τον Champion να αισθάνεται διαφορετικός από όλους τους άλλους;».
Μετά έρχεται το testing. Μια ιδέα μπορεί να είναι θεματικά τέλεια αλλά να αποδειχθεί κουραστική, υπερβολικά δυνατή ή απλώς βαρετή όταν παίζεται ξανά και ξανά. Εκεί η πιστή μετάφραση εγκαταλείπεται υπέρ μιας λύσης που λειτουργεί καλύτερα στο card game.
Αυτό εξηγεί και γιατί δύο Legends μπορούν να προσεγγίζονται εντελώς διαφορετικά. Ο Ezreal χρειάζεται movement. Ο Darius χρειάζεται το αίσθημα της εκτέλεσης χωρίς τον εκνευρισμό ενός επαναλαμβανόμενου execute. Ο Rengar χρειάζεται να δημιουργεί φόβο και αβεβαιότητα πριν καν εμφανιστεί η πραγματική απειλή.
Ο κοινός στόχος δεν είναι να αντιγράψουν το League.
Είναι να αναγνωρίσει ο παίκτης τον Champion μέσα από τον τρόπο που παίζεται το deck.
Και όσο μεγαλώνει το Riftbound, αυτή ίσως γίνει μία από τις σημαντικότερες δοκιμασίες για τη σχεδιαστική του ομάδα. Το League διαθέτει περισσότερους από 170 Champions και πολλοί από αυτούς μοιράζονται επιφανειακά παρόμοιες ιδέες: movement, damage, shields, crowd control ή summons. Το δύσκολο δεν είναι απλώς να βρεθεί μια κάρτα που κάνει κάτι αντίστοιχο.
Το δύσκολο είναι να κάνεις τον Ezreal να μην αισθάνεται σαν οποιοδήποτε άλλο deck κίνησης, τον Darius σαν οποιοδήποτε άλλο removal deck και τον Rengar σαν οποιοδήποτε άλλο Ambush deck.
Εκεί βρίσκεται τελικά η πραγματική μετάφραση από το League of Legends στο Riftbound.
Όχι στο αν το ability είναι ίδιο.
Αλλά στο αν, όταν παίξεις τις κάρτες, αναγνωρίζεις ποιον Legend έχεις στα χέρια σου.