Υπάρχουν βραδιές που τελειώνεις το Riftbound και έχεις την αίσθηση ότι κάτι έχει αλλάξει. Καταλαβαίνεις καλύτερα το deck σου, βλέπεις πιο γρήγορα κάποιες γραμμές παιχνιδιού, κάνεις λιγότερα προφανή λάθη και αρχίζεις να σκέφτεσαι δύο ή τρία turns μπροστά. Μετά κοιτάς το τελικό σκορ σου και βλέπεις περίπου τα ίδια αποτελέσματα με πριν. Εκεί είναι εύκολο να αναρωτηθείς αν τελικά βελτιώνεσαι ή αν απλώς παίζεις περισσότερο.
Αν με ρωτούσες, θα σου έλεγα ότι πολύ πιθανό να βελτιώνεσαι περισσότερο απ’ όσο νομίζεις. Απλώς κοιτάζεις το σημείο όπου η πρόοδος αργεί περισσότερο να φανεί.
Στα ανταγωνιστικά card games έχουμε την τάση να μετράμε τα πάντα με το αποτέλεσμα. Πόσα ματς κέρδισα; Πόσα έχασα; Πήγα καλύτερα από την προηγούμενη εβδομάδα; Όλα αυτά έχουν αξία, αλλά δεν λένε ολόκληρη την ιστορία. Η πραγματική πρόοδος πολλές φορές αρχίζει νωρίτερα, τη στιγμή που παίρνεις μια απόφαση πιο σωστά απ’ ό,τι θα την έπαιρνες πριν από έναν μήνα.
Παίζεις Ή Προπονείσαι;
Το να παίζεις περισσότερα games βοηθάει, ειδικά όταν μαθαίνεις ένα deck από την αρχή. Στις πρώτες δεκάδες παιχνιδιών σκέφτεσαι σχεδόν τα πάντα συνειδητά. Ποιο χέρι κρατάω; Ποιο Battlefield αξίζει να διεκδικήσω; Πρέπει να παίξω γύρω από το Hidden Blade; Ποια Runes θέλω να κρατήσω ανοιχτά;
Με τον καιρό, όμως, πολλές από αυτές τις αποφάσεις γίνονται πιο αυτόματες. Αυτό είναι καλό, γιατί σημαίνει ότι χτίζεις εξοικείωση. Υπάρχει όμως και μια παγίδα: μαζί με τις σωστές συνήθειες μπορούν να παγιωθούν και οι λανθασμένες. Το μυαλό δεν σταματά να επαναλαμβάνει κάτι επειδή είναι κακό. Απλώς επαναλαμβάνει αυτό που του έχει γίνει γνώριμο.
Γι’ αυτό δύο παίκτες μπορεί να έχουν παίξει από 300 games με το ίδιο deck και ο ένας να έχει εξελιχθεί πολύ περισσότερο. Δεν έχει να κάνει μόνο με τον αριθμό των παιχνιδιών, αλλά με το πόσο συνειδητά έπαιξε.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι απλώς «πόσο παίζω;». Είναι «πόσο προσέχω αυτά που κάνω όταν παίζω;».
Μια Νίκη Δεν Σημαίνει Πάντα Ότι Έπαιξες Καλά
Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο πράγμα να δεχτεί κανείς όταν προσπαθεί να βελτιωθεί. Μπορεί να παίξεις σωστά και να χάσεις. Μπορεί επίσης να πάρεις αρκετές κακές αποφάσεις και να κερδίσεις επειδή ο αντίπαλος τράβηξε χειρότερα, έκανε περισσότερα λάθη ή απλώς το game εξελίχθηκε υπέρ σου.
Το αποτέλεσμα και η ποιότητα των αποφάσεων σου είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Μπορεί να κρατήσεις ένα κακό opening hand, να κάνεις λάθος sequencing και παρ’ όλα αυτά να κερδίσεις επειδή ο αντίπαλος δεν βρήκε τίποτα χρήσιμο. Το αποτέλεσμα γράφει νίκη, αλλά η ποιότητα της απόφασης παραμένει η ίδια.
Από τότε που άρχισα να το βλέπω έτσι, θεωρώ πιο χρήσιμη μία άλλη ερώτηση: αν ξαναβρισκόμουν ακριβώς στην ίδια κατάσταση, θα έκανα την ίδια επιλογή;
Αν η απάντηση είναι ναι, τότε μπορεί να έπαιξες σωστά παρότι έχασες. Αν είναι όχι, έχεις ήδη βρει κάτι συγκεκριμένο που μπορείς να διορθώσεις, ακόμη κι αν τελικά κέρδισες το game.
Και αυτή η διαφορά είναι τεράστια.
Το Win Rate Είναι Ένας Αριθμός, Όχι Όλη Η Εικόνα
Το win rate είναι χρήσιμο, αλλά μπορεί εύκολα να μας παραπλανήσει αν το κοιτάμε μόνο του. Δύο παίκτες μπορούν να τελειώσουν μια βραδιά με 4-4 και να έχουν εντελώς διαφορετική εικόνα πίσω από το ίδιο αποτέλεσμα.
Ο ένας μπορεί να έχασε επειδή κράτησε υπερβολικά αισιόδοξα χέρια, ξόδεψε λάθος τα resources του και έκανε κακό sequencing. Ο άλλος μπορεί να δοκίμαζε αλλαγές στη λίστα, να έπεσε πάνω σε δύσκολα matchups και να πήρε αρκετές σωστές αποφάσεις παρότι έχασε. Το 4-4 δεν σου λέει τίποτα από αυτά.
Αν θέλεις να δεις αν προοδεύεις, υπάρχουν καλύτερα πράγματα να παρακολουθείς. Κάνεις καλύτερα mulligan; Καταλαβαίνεις νωρίτερα τι προσπαθεί να κάνει ο αντίπαλος; Χρησιμοποιείς καλύτερα τα Runes σου; Θυμάσαι πληροφορίες που είχαν αποκαλυφθεί μερικά turns πριν; Βλέπεις νωρίτερα πότε πρέπει να πιέσεις και πότε πρέπει να παίξεις πιο αμυντικά;
Αυτά είναι σημάδια προόδου που αξίζουν περισσότερο από μια μικρή διακύμανση στο ποσοστό νικών.
Μάθε Το Deck Σου Πριν Το Εγκαταλείψεις
Έχω την εντύπωση ότι αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες παγίδες στο Riftbound αυτή τη στιγμή. Χάνεις μερικά games, κοιτάς τι κέρδισε το τελευταίο τουρνουά και αλλάζεις deck. Μετά εμφανίζεται μια άλλη ενδιαφέρουσα λίστα, δοκιμάζεις αυτήν. Λίγο αργότερα αλλάζει ξανά το meta και ξεκινάς από την αρχή.
Μέχρι να το καταλάβεις, έχεις παίξει πέντε ή έξι διαφορετικά deck μέσα σε έναν μήνα χωρίς να έχεις προλάβει να μάθεις κανένα πραγματικά.
Την ίδια στιγμή, κάποιος άλλος μπορεί να παίζει το ίδιο archetype εδώ και 200 games. Ξέρει ποια χέρια κρατιούνται, τι αλλάζει μετά το sideboard, ποιες κάρτες περιμένει σε κάθε matchup και ποια μικρή αλληλεπίδραση μπορεί να του κερδίσει το game.
Δεν λέω ότι πρέπει να μείνεις για πάντα σε ένα deck. Αν δεν σου ταιριάζει, αν δεν το απολαμβάνεις ή αν έχεις πραγματικό λόγο να αλλάξεις, άλλαξέ το. Αλλά υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο «κατάλαβα ότι αυτό το deck δεν είναι για μένα» και στο «έχασα μερικά games, άρα φταίει το deck».
Η εξοικείωση χτίζεται αργά, αλλά όταν αρχίσει να υπάρχει, σε ελευθερώνει να σκέφτεσαι περισσότερο τον αντίπαλο και λιγότερο τον εαυτό σου.
Όσο Περισσότερα Βλέπεις, Τόσο Περισσότερα Αναγνωρίζεις
Ένα από τα πράγματα που ξεχωρίζουν τους έμπειρους παίκτες είναι η αναγνώριση μοτίβων. Μερικές φορές τους βλέπεις να κρατούν ένα removal χωρίς δεύτερη σκέψη, να αφήνουν ένα Battlefield ή να αποφεύγουν ένα συγκεκριμένο play και αναρωτιέσαι πώς ήξεραν ότι αυτό ήταν το σωστό.
Συνήθως δεν «ήξεραν». Απλώς είχαν ξαναδεί κάτι παρόμοιο.
Οι Legends αλλάζουν, οι κάρτες αλλάζουν, οι μηχανισμοί αλλάζουν, αλλά οι βασικές αποφάσεις επαναλαμβάνονται συνέχεια. Πρέπει να πιέσω ή να αμυνθώ; Αξίζει να ξοδέψω τώρα τα Runes; Είμαι εγώ εκείνος που πρέπει να κλείσει το game γρήγορα ή χρειάζεται να επιβιώσω μέχρι αργότερα;
Όσο μένεις περισσότερο με ένα deck, τόσο περισσότερες από αυτές τις καταστάσεις αρχίζεις να αναγνωρίζεις χωρίς να χρειάζεται να τις αναλύεις από την αρχή κάθε φορά. Έτσι μένει περισσότερος χώρος για να παρατηρείς τι κάνει ο αντίπαλος, τι πληροφορίες έχει αποκαλύψει και τι μπορεί να ακολουθήσει.
Κάπως έτσι η εμπειρία αρχίζει να δουλεύει υπέρ σου.
Τριάντα Δευτερόλεπτα Μετά Από Μια Ήττα
Δεν χρειάζεται να γυρίσεις το Riftbound σε δεύτερη δουλειά για να βελτιωθείς. Δεν χρειάζεται να γράφεις κάθε match σε βίντεο και να περνάς ώρες βλέποντας replays.
Υπάρχει μια πολύ απλή άσκηση που μου αρέσει ιδιαίτερα: μετά από μια ήττα, αφιέρωσε περίπου 30 δευτερόλεπτα και απάντησε σε τρεις ερωτήσεις.
Η πρώτη είναι: ποιο ήταν το πρώτο λάθος που έκανα; Όχι το τελευταίο. Πολλές φορές η κίνηση που φαίνεται να μας κόστισε το game ήταν απλώς το αποτέλεσμα μιας λανθασμένης απόφασης που είχε γίνει αρκετά turns νωρίτερα. Ίσως κράτησες λάθος χέρι, ξόδεψες removal εκεί που δεν χρειαζόταν ή δεν πίεσες όταν είχες την ευκαιρία.
Η δεύτερη είναι: ποια πληροφορία αγνόησα; Είχες ήδη δει κάποια κάρτα; Ο αντίπαλος άφηνε σταθερά Runes ανοιχτά; Υπήρχε ένδειξη ότι κρατούσε Reaction και παρ’ όλα αυτά έπαιξες κατευθείαν πάνω του; Το Riftbound μάς δίνει αρκετές πληροφορίες και πολλές φορές το ζήτημα δεν είναι ότι δεν τις είχαμε, αλλά ότι δεν τις χρησιμοποιήσαμε.
Και η τρίτη είναι: θα έκανα ξανά την ίδια επιλογή; Αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη. Μερικές φορές η σωστή απάντηση είναι ναι. Έκανες την καλύτερη δυνατή επιλογή με βάση όσα γνώριζες και ο αντίπαλος απλώς είχε την ιδανική απάντηση. Αυτό δεν μετατρέπει αυτομάτως την απόφαση σου σε λάθος.
Αν κάνεις αυτή τη μικρή διαδικασία συστηματικά, κάθε ήττα παύει να είναι απλώς ένα «L» στο σκορ και γίνεται κάτι χρήσιμο.
Το Decklist Δεν Περιέχει Τις Ώρες Εξάσκησης
Όταν βλέπω μια λίστα που κέρδισε ένα μεγάλο τουρνουά, φυσικά θέλω να τη δοκιμάσω. Θέλω να καταλάβω τι έπαιζε, τι άλλαξε και ποιες επιλογές ξεχώριζαν.
Δεν θεωρώ όμως ότι το πιο χρήσιμο πράγμα είναι να την αντιγράψω αμέσως.
Γιατί μαζί με τις κάρτες δεν αντιγράφεις και τον παίκτη. Δεν παίρνεις μαζί τα εκατοντάδες games που έχει παίξει, τη γνώση των matchups, τα mulligans, το sequencing ή τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί το sideboard.
Γι’ αυτό προτιμώ μια άλλη ερώτηση: γιατί κέρδισε αυτή η λίστα;
Γιατί υπάρχουν αυτές οι τρεις κόπιες της κάρτας; Γιατί όχι δύο; Τι αντιμετωπίζει το sideboard; Σε τι meta στόχευε; Πώς θέλει να παίζει το deck απέναντι στις πιο δημοφιλείς επιλογές;
Αν βρεις αυτές τις απαντήσεις, τότε το decklist σου έμαθε κάτι. Αν απλώς την αντέγραψες, πήρες μόνο το εύκολο κομμάτι.
Μάθε Ένα Πράγμα Κάθε Φορά
Ένα ακόμη σημείο που θεωρώ πολύ χρήσιμο είναι η ιδέα ότι δεν χρειάζεται να διορθώνεις δέκα πράγματα μαζί.
Παίξε συνειδητά, βρες ένα λάθος ή μια αδυναμία, κράτησε ένα μάθημα και προσπάθησε να το εφαρμόσεις στο επόμενο game.
Ένα καλύτερο mulligan. Ένα σωστότερο sequencing. Ένα matchup που κατάλαβες λίγο περισσότερο. Μια κάρτα που έμαθες να περιμένεις.
Αν κάνεις αυτό το ένα πράγμα καλύτερα και μετά χτίσεις πάνω του, η βελτίωση γίνεται πολύ πιο διαχειρίσιμη. Δεν χρειάζεται να νιώθεις ότι κάθε ήττα αποδεικνύει πως πρέπει να αλλάξεις όλο τον τρόπο που παίζεις.
Μερικές φορές αρκεί μία μικρή διόρθωση.
Η Πρόκληση Του Rifty: 20 Games
Θέλω να κλείσω με κάτι πολύ πρακτικό.
Για τα επόμενα 20 games, μην κρατήσεις μόνο το σκορ σου. Μετά από κάθε match, γράψε μία πρόταση που να ξεκινά κάπως έτσι:
«Σήμερα έμαθα ότι…»
Μόνο ένα πράγμα.
Μπορεί να είναι «σήμερα έμαθα ότι αυτό το χέρι δεν κρατιέται απέναντι στον Kennen». Μπορεί να είναι «σήμερα έμαθα ότι δεν χρειάζεται να διεκδικήσω εκείνο το Battlefield». Μπορεί ακόμη να είναι «σήμερα έμαθα ότι η απόφαση που πήρα ήταν σωστή, απλώς δεν μου βγήκε».
Στο τέλος των 20 games, κοίτα αυτές τις 20 σημειώσεις.
Αν έχεις μάθει 20 πράγματα που δεν γνώριζες πριν, ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει τόσο αν το σκορ σου ήταν 14-6 ή 8-12.
Ο παίκτης που τελείωσε το εικοστό game ξέρει περισσότερα από εκείνον που κάθισε να παίξει το πρώτο.
Και αυτό είναι πρόοδος.
Κάτι Που Αξίζει Να Θυμόμαστε
Αν καθόσουν απέναντί μου και μου έλεγες ότι παίζεις περισσότερο, καταλαβαίνεις καλύτερα το deck σου αλλά δεν κερδίζεις ακόμη όσο θα ήθελες, δεν θα σου έλεγα αμέσως να αλλάξεις λίστα. Θα σου έλεγα να κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά όσα ήδη κάνεις καλύτερα.
Το mulligan που πλέον δεν κρατάς. Το Reaction που περίμενες αυτή τη φορά. Το Battlefield που άφησες επειδή κατάλαβες ότι δεν άξιζε να ξοδέψεις εκεί τα resources σου. Την πληροφορία που θυμήθηκες τρία turns αργότερα και άλλαξε την απόφασή σου.
Αυτά δεν φαίνονται πάντα στο τελικό σκορ. Είναι όμως ακριβώς τα πράγματα που, όταν επαναλαμβάνονται, αρχίζουν να αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο παίζεις.
Το win rate μπορεί να χρειαστεί λίγο περισσότερο χρόνο για να ακολουθήσει. Δεν πειράζει.
Αν σήμερα παίρνεις καλύτερες αποφάσεις από εκείνες που θα έπαιρνες πριν από έναν μήνα, τότε ήδη κινείσαι προς τη σωστή κατεύθυνση.
Και, τελικά, αυτό είναι που θέλουμε όλοι από τα games μας: όχι απλώς να παίζουμε περισσότερο, αλλά να καταλαβαίνουμε λίγο περισσότερο το παιχνίδι κάθε φορά που σηκωνόμαστε από το τραπέζι.