Πέρασαν μερικές μέρες από το Regional Qualifier της Βαρκελώνης και, όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο λιγότερο με ενδιαφέρει να απαντήσω στην ερώτηση «ποιο ήταν το καλύτερο deck;».
Ξέρω, ακούγεται κάπως παράξενο μετά από ένα τόσο μεγάλο τουρνουά. Αυτές ακριβώς είναι οι διοργανώσεις που περιμένουμε για να πάρουμε απαντήσεις. Κοιτάμε ποιος κέρδισε, τι έπαιζε, ποιοι Legends μπήκαν στο Top 8 και προσπαθούμε να καταλάβουμε προς τα πού πηγαίνει το meta.
Κι εγώ το κάνω. Πριν από τη Βαρκελώνη, ο Kennen ήταν ο Legend που είχα σημειωμένο να κοιτάζω. Τα αποτελέσματα των προηγούμενων εβδομάδων φώναζαν ότι αν θέλεις να πας σε ένα μεγάλο τουρνουά, πρέπει να ξέρεις τι θα κάνεις απέναντί του.
Μετά ήρθε η Βαρκελώνη.
Τρεις Kennen στο Top 8. Δύο Master Yi. Azir. Rengar. Και Ornn.
Και το τρόπαιο πήγε στον Ornn.
Αν ψάχνεις μία εύκολη απάντηση από όλα αυτά, καλή τύχη. Εγώ πάντως δεν τη βρήκα.
Ο Ornn Κέρδισε. Αυτό Δεν Σημαίνει Ότι Ξαφνικά Πρέπει Να Παίζουμε Ornn
Το πρώτο πράγμα που συμβαίνει μετά από ένα μεγάλο τουρνουά είναι σχεδόν αναπόφευκτο. Βλέπουμε τον νικητή, βρίσκουμε τη λίστα και αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε μήπως εκεί βρίσκεται η απάντηση που ψάχναμε.
Ο TheManLand κέρδισε τη Βαρκελώνη με Ornn. Και μάλιστα χρειάστηκε να περάσει στον τελικό από τον Kennen, τον Legend που είχε κατακλύσει τις τοπ θέσεις.
Είναι τεράστιο αποτέλεσμα.
Αλλά αν το πρώτο πράγμα που κρατήσουμε είναι «άρα ο Ornn είναι τώρα το καλύτερο deck», νομίζω ότι χάνουμε το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας.
Μια μεγάλη νίκη αποδεικνύει ότι ένα deck μπορεί να κερδίσει. Δεν αποδεικνύει αυτομάτως ότι είναι η καλύτερη επιλογή για όλους, ότι έχει τα καλύτερα matchups απέναντι σε ολόκληρο το meta ή ότι κάθε παίκτης που θα πάρει αύριο την ίδια λίστα θα έχει τα ίδια αποτελέσματα.
Και προσωπικά χαίρομαι που είναι έτσι.
Γιατί αν κάθε μεγάλο τουρνουά μπορούσε να μεταφραστεί σε «αντέγραψε αυτό το deck και είσαι έτοιμος», το Riftbound θα ήταν πολύ λιγότερο ενδιαφέρον παιχνίδι.
Ο Kennen Δεν Έχασε Τη Βαρκελώνη
Εδώ είναι ίσως το πιο ωραίο παράδοξο του Σαββατοκύριακου.
Ο Ornn κέρδισε τη Βαρκελώνη.
Και παρ’ όλα αυτά, αν με ρωτήσει κάποιος ποιος Legend επιβεβαιώθηκε περισσότερο μέσα από το τουρνουά, η πρώτη μου απάντηση παραμένει ο Kennen.
Τρεις παρουσίες στο Top 8 και μία θέση στον τελικό δεν εξαφανίζονται επειδή το τρόπαιο πήγε αλλού.
Το σημαντικότερο είναι ότι ο Kennen δεν πήγε στη Βαρκελώνη ως κάποια άγνωστη στρατηγική που αιφνιδίασε τους πάντες. Πήγε με έναν τεράστιο στόχο ζωγραφισμένο στην πλάτη του.
Οι παίκτες ήξεραν τι έκανε. Ήξεραν τις βασικές λίστες. Ήξεραν ποιες κάρτες έπρεπε να περιμένουν. Τα sideboards είχαν λόγο να περιλαμβάνουν απαντήσεις ειδικά γι’ αυτόν.
Και πάλι, τρεις Kennen έφτασαν μέχρι το Top 8.
Αυτό για μένα έχει μεγαλύτερη σημασία από το αν ένας από αυτούς πήρε τελικά το τρόπαιο.
Το δύσκολο για ένα δυνατό deck δεν είναι μόνο να κερδίζει όταν ακόμη το meta δεν έχει προσαρμοστεί. Είναι να συνεχίζει να κερδίζει όταν όλοι ξέρουν ότι έρχεται.
Και ο Kennen στη Βαρκελώνη το έκανε.
Και Αυτό Είναι Για Μένα Υγιές
Θα μπορούσε κάποιος να δει τρεις Kennen στο Top 8 και να ανησυχήσει. Το καταλαβαίνω.
Αλλά προσωπικά δεν παρακολούθησα τη Βαρκελώνη με την αίσθηση ότι βλέπω ένα παιχνίδι στο οποίο υπάρχει μόνο μία σωστή επιλογή.
Γιατί δίπλα στους Kennen υπήρχαν δύο Master Yi, ένας Rengar, ένας Azir και ο Ornn που τελικά κέρδισε το τουρνουά.
Δεν σημαίνει ότι όλα είναι τέλεια. Δεν σημαίνει ότι κάθε Legend είναι εξίσου δυνατός ή ότι δεν μπορεί να εμφανιστεί κάποιο πρόβλημα όσο το meta συνεχίζει να εξελίσσεται.
Σημαίνει όμως ότι αυτή τη στιγμή εξακολουθώ να βλέπω διαφορετικούς δρόμους προς τη νίκη.
Και αυτό είναι κάτι που δεν θέλω να θεωρήσω δεδομένο.
Έχουμε έναν νέο Legend να κυριαρχεί στην παρουσία των τοπ θέσεων, παλιότερους Legends να αρνούνται να φύγουν και έναν Ornn να παίρνει το μεγαλύτερο τρόπαιο του Σαββατοκύριακου.
Αν μου έδινες αυτό το σενάριο πριν από τη διοργάνωση, θα το υπέγραφα.
Ο Master Yi Είναι Το Πιο Βαρετό Καλό Νέο
Το λέω με αγάπη.
Κάθε φορά που αλλάζει κάτι στο Riftbound, εμφανίζονται νέες κάρτες, νέοι Legends και νέες ιδέες, και κάπου εκεί βρίσκεται πάλι ο Master Yi.
Δεν χρειάζεται να γίνει το κεντρικό θέμα. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψει κάποιο τρελό καινούργιο combo. Απλώς συνεχίζει να εμφανίζεται ψηλά.
Δύο Master Yi στο Top 8 της Βαρκελώνης δεν ήταν το αποτέλεσμα που θα έκανε τους πάντες να ανοίξουν τα social media και να φωνάξουν ότι άλλαξε το παιχνίδι.
Αλλά ίσως αυτή ακριβώς είναι η μεγαλύτερη δύναμή του.
Ξέρουμε τι θέλει να κάνει. Οι καλοί παίκτες του ξέρουν πώς να το κάνουν. Και αυτή η γνώση συνεχίζει να μεταφράζεται σε αποτελέσματα.
Κάποιες φορές κοιτάμε τόσο πολύ τις καινούργιες κάρτες που ξεχνάμε πόσο μεγάλη αξία έχει ένα deck που ο παίκτης του γνωρίζει πραγματικά.
Η Βαρκελώνη μου το ξαναθύμισε.
Ο Azir Και Ο Rengar Μου Θύμισαν Κάτι Ακόμη Πιο Σημαντικό
Υπάρχουν δύο ονόματα στο Top 8 που δεν μπορώ να δω χωρίς να σκέφτομαι και τους παίκτες πίσω από αυτά.
Ο Squirtle ήταν πάλι εκεί με τον Azir. Ο Prismaticism ήταν πάλι εκεί με τον Rengar.
Και σε εκείνο το σημείο αρχίζει μια συζήτηση που προσωπικά βρίσκω πολύ πιο ενδιαφέρουσα από το «Tier 1 ή Tier 2;».
Πόσο σημαντικό είναι να ξέρεις πραγματικά το deck σου;
Έχουμε την τάση να βλέπουμε ένα decklist σαν προϊόν. Το κατεβάζουμε, βρίσκουμε τις 39 κάρτες, αντιγράφουμε το sideboard και θεωρητικά έχουμε στα χέρια μας το ίδιο εργαλείο με έναν κορυφαίο παίκτη.
Αλλά δεν έχουμε.
Δεν έχουμε τις εκατοντάδες αποφάσεις που έχει ήδη πάρει με το deck. Δεν έχουμε δει όλες τις κακές play lines που δοκίμασε μέχρι να καταλήξει στις καλές. Δεν ξέρουμε πότε πρέπει να εγκαταλείψει το αρχικό πλάνο και να αλλάξει κατεύθυνση. Δεν έχουμε την ίδια αίσθηση για το πότε ένα μέτριο χέρι πρέπει να μείνει και πότε πρέπει να πεταχτεί.
Αντιγράφοντας τη λίστα, παίρνουμε τις κάρτες.
Δεν αντιγράφουμε τον πιλότο.
Και όσο περισσότερο βλέπω τους ίδιους παίκτες να επιστρέφουν στις υψηλές θέσεις με Legends που γνωρίζουν εξαιρετικά καλά, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι αυτό είναι κάτι που υποτιμάμε.
Τα Tier Lists Είναι Χρήσιμα. Μέχρι Να Τα Κάνουμε Ευαγγέλιο
Μου αρέσουν τα tier lists. Μου αρέσουν τα στατιστικά. Μου αρέσει να βλέπω ποιο deck ανεβαίνει, ποιο πέφτει και τι παίζεται περισσότερο.
Αν δεν μου άρεσαν, μάλλον δεν θα έγραφα κάθε εβδομάδα Greek Meta Report.
Αλλά υπάρχει ένα σημείο όπου ένα εργαλείο που μας βοηθά να καταλάβουμε το παιχνίδι μετατρέπεται σε κάτι που αρχίζει να μας λέει πώς πρέπει να παίξουμε το παιχνίδι.
Εκεί αρχίζω να έχω πρόβλημα.
Η Βαρκελώνη είχε όλα όσα χρειάζονταν για μια εύκολη αφήγηση. Ο Kennen ήταν ο μεγάλος στόχος πριν από το τουρνουά και τελικά έβαλε τρεις παίκτες στο Top 8.
Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε «βρήκαμε το καλύτερο deck» και να πάμε σπίτι.
Μόνο που κέρδισε ο Ornn.
Και αν πούμε «άρα ο Ornn είναι καλύτερος», πέφτουμε ακριβώς στην ίδια παγίδα από την άλλη πλευρά.
Η πραγματικότητα είναι πιο άβολη.
Και πολύ πιο ενδιαφέρουσα.
Αυτό Που Δεν Θα Έκανα Μετά Τη Βαρκελώνη
Δεν θα έτρεχα να αλλάξω deck.
Αυτό είναι ίσως το πιο προσωπικό πράγμα που μου έμεινε από όλο το Σαββατοκύριακο.
Είναι πολύ εύκολο μετά από μια μεγάλη διοργάνωση να δεις το deck που κέρδισε, το deck που είχε τις περισσότερες τοπ θέσεις ή το καινούργιο build που έκανε εντύπωση και να νιώσεις ότι αυτό που παίζεις εσύ είναι ξαφνικά λάθος.
Έχω πέσει κι εγώ σε αυτή την παγίδα.
Το αποτέλεσμα είναι συνήθως να αρχίζεις πάλι από την αρχή. Νέες αλληλεπιδράσεις, νέες αναμετρήσεις, διαφορετικά mulligans, άλλες αποφάσεις. Και πριν προλάβεις να φτάσεις στο σημείο όπου πραγματικά γνωρίζεις το deck, εμφανίζεται το επόμενο μεγάλο αποτέλεσμα και αρχίζεις να κοιτάζεις πάλι αλλού.
Η Βαρκελώνη, αντί να με κάνει να θέλω το deck του νικητή, με έκανε να σκεφτώ περισσότερο τους παίκτες που βλέπουμε ξανά και ξανά να φτάνουν ψηλά.
Ίσως το μάθημα να μην είναι να βρούμε γρηγορότερα το επόμενο deck.
Ίσως να είναι να σταματήσουμε λίγο περισσότερο σε αυτό που ήδη έχουμε.
Αυτό Τελικά Μου Έμεινε
Ο Ornn είναι ο Πρωταθλητής της Βαρκελώνης και κανείς δεν μπορεί να του πάρει αυτό το τρόπαιο.
Ο Kennen όμως ήταν ο Legend που απέδειξε ότι μπορεί να δεχτεί όλη την προσοχή του meta και να συνεχίσει να στέλνει παίκτες μέχρι τις τελευταίες θέσεις του τουρνουά.
Ο Master Yi απέδειξε ξανά πόσο μακριά μπορεί να σε πάει η συνέπεια. Ο Rengar και ο Azir μας θύμισαν ότι ένας εξαιρετικός παίκτης με βαθιά γνώση του deck του δεν εξαφανίζεται επειδή εμφανίστηκε το next big thing (ο Brock Lesnar από το WWE για όσους γνωρίζουν…).
Και εμένα όλα αυτά μου άρεσαν πολύ περισσότερο από μια Βαρκελώνη που θα μας έδινε μία εύκολη απάντηση.
Γιατί θέλω τα μεγάλα τουρνουά να μας μαθαίνουν πράγματα.
Δεν θέλω να λύνουν το παιχνίδι για εμάς.
Και αν κάτι μου έμεινε περισσότερο από τη Βαρκελώνη, είναι ακριβώς αυτό:
Το καλύτερο deck είναι σημαντικό. Ο παίκτης που ξέρει τι να το κάνει είναι ακόμη σημαντικότερος.
Philip Michaelides - The Rifty