Η LeBlanc είναι ένα από εκείνα τα decks που μπορούν εύκολα να δημιουργήσουν δύο εντελώς διαφορετικές εντυπώσεις. Από τη μία, υπάρχει η εικόνα ενός ισχυρού deck με τεράστιες δυνατότητες όταν καταφέρει να στήσει το παιχνίδι του. Από την άλλη, υπάρχουν παίκτες που το δοκιμάζουν, χάνουν χωρίς να καταλαβαίνουν ακριβώς πού χάθηκε η παρτίδα και καταλήγουν να αναρωτιούνται γιατί τα αποτελέσματα τους δεν μοιάζουν καθόλου με όσα περίμεναν.
Ο GYATarina, ο μεγάλος νικητής του CCS Houston, παίζει τη LeBlanc από την αρχή του τρίτου set και έχει μείνει πιστός στο deck μέσα από διαφορετικές εκδοχές του meta. Η προσέγγιση του δεν βασίζεται στην ιδέα μιας «σωστής» λίστας που απλώς αντιγράφεται από διοργάνωση σε διοργάνωση. Αντίθετα, αλλάζει μικρά κομμάτια της ανάλογα με το περιβάλλον, παίζει πιο υπομονετικά από όσο υποδεικνύει συνήθως το Riftbound και θεωρεί ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο για να μάθει κανείς πραγματικά τη LeBlanc είναι ότι το ίδιο το deck δεν του δείχνει εύκολα πού έκανε λάθος.
Πόσο άλλαξε η LeBlanc μετά το ban του Stacked Deck;
GYATarina: Για μένα η LeBlanc είναι περίπου όσο καλή ήταν και πριν. Αυτό που άλλαξε περισσότερο είναι ότι αρκετά από τα μωβ decks έχασαν μέρος της σιγουριάς που είχαν και κάποιοι παίκτες απομακρύνθηκαν από αυτά. Προσωπικά, ο Kennen ήταν το deck που με δυσκόλευε περισσότερο στην αρχή, ενώ τώρα υπάρχει μεγαλύτερη αβεβαιότητα γύρω από το πώς ακριβώς πρέπει να χτιστεί χωρίς Stacked Deck.
Δεν αισθάνομαι ότι η ίδια η LeBlanc έγινε ξαφνικά πολύ καλύτερη. Περισσότερο άλλαξε αυτό που υπάρχει απέναντι της. Ακόμη και με τη Diana, για παράδειγμα, ποτέ δεν θεωρούσα ότι το matchup ήταν από μόνο του τόσο κακό· ένιωθα περισσότερο ότι υπήρχαν πολύ καλοί παίκτες που την έκαναν να δείχνει εξαιρετική.
Πόσο σταθερή πρέπει να είναι μια λίστα LeBlanc;
GYATarina: Δεν πιστεύω πολύ στην ιδέα ότι κάποια slots πρέπει να παραμένουν απαράλλαχτα επειδή «έτσι παίζεται η λίστα». Είμαι πολύ πιο πρόθυμος να αλλάζω το πάνω μέρος της καμπύλης μου ανάλογα με το τι περιμένω να αντιμετωπίσω. Στο CCS, για παράδειγμα, έπαιξα μόνο ένα Watcher επειδή θεωρούσα ότι ο Rift Herald ήταν πολύ σημαντικός σε matchups όπως ο Azir και δεν ήθελα να αποδυναμώσω αυτά τα παιχνίδια μόνο και μόνο για να βελτιωθώ απέναντι στα μωβ decks.
Το ίδιο ισχύει και για κάρτες όπως ο Mixologist. Σε διαφορετικό meta μπορώ να παίξω δύο αντί για τρεις ή να μετακινήσω διαφορετικά κομμάτια της λίστας. Δεν θεωρώ ότι κάνω κάτι επαναστατικό· απλώς δεν θέλω να κρατάω μια κάρτα επειδή κάποτε αποφασίσαμε ότι πρέπει να είναι μέσα πάντα σε τρία αντίτυπα.
Παίζεις και λιγότερα φθηνά units από αρκετές άλλες εκδοχές. Γιατί;
GYATarina: Η δική μου εκδοχή είναι πιο «άπληστη» και κοιτάζει περισσότερο προς το τέλος της παρτίδας. Δεν βλέπω τεράστια αξία στο να γεμίσω το deck με 2-drops μόνο και μόνο για να μην μείνω πίσω στο σκορ από νωρίς. Αν ξεκινήσω με ένα unit, πάρω δύο πόντους και μετά αρχίσει το πραγματικό παιχνίδι, πολλές φορές αυτοί οι δύο πόντοι δεν αλλάζουν ουσιαστικά τίποτα.
Με τη LeBlanc υπάρχουν παρτίδες που μπορεί να είμαι στους μηδέν πόντους και ο αντίπαλος στους πέντε ή στους έξι, αλλά να νιώθω ότι η θέση μου είναι απολύτως διαχειρίσιμη. Το deck είναι φτιαγμένο για να φτάσει σε ένα σημείο όπου αρχίζει να ελέγχει πραγματικά το board. Αν ο αντίπαλος θέλει να με πιέσει νωρίς, πολλές φορές τον αφήνω να το κάνει, γιατί έτσι κι αλλιώς παίζω ένα αργό deck.
Αυτό είναι και το σημείο που δυσκολεύει περισσότερο τους νέους παίκτες;
GYATarina: Είναι ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος. Το Riftbound είναι πολύ προσανατολισμένο στο tempo και δεν είναι εύκολο για ένα control deck να λειτουργήσει αν δεν έχει έναν πραγματικά ισχυρό μηχανισμό που να του επιτρέπει να επιστρέψει αν βρεθεί πίσω στο σκορ. Επειδή πρέπει να σκοράρεις σταδιακά μέσα στην παρτίδα, το να βλέπεις τον αντίπαλο να προηγείται μπορεί να σε κάνει να νιώθεις ότι χάνεις περισσότερο απ’ όσο ουσιαστικά χάνεις.
Η LeBlanc απαιτεί να είσαι άνετος με αυτή την κατάσταση και ταυτόχρονα να ξέρεις ακριβώς πότε ήρθε η στιγμή να αρχίσεις να παίρνεις τον έλεγχο. Το δύσκολο είναι ότι ακόμη και όταν φτάσεις σε αυτό το σημείο, η παρτίδα δεν έχει τελειώσει. Αν στήσεις λίγο λάθος το board ή δεν έχεις την κατάλληλη απάντηση τη σωστή στιγμή, μπορεί να χάσεις αμέσως.
Γιατί λοιπόν βλέπουμε παίκτες να δυσκολεύονται τόσο πολύ μαζί της;
GYATarina: Πολλές φορές παίζουν προς τη λάθος κατεύθυνση. Βλέπω κινήσεις όπου κάποιος επενδύει σε ένα board που είναι πολύ εύκολο να τιμωρηθεί ή προσπαθεί να πιέσει σε σημείο όπου το deck δεν χρειάζεται να πιέσει. Το πρόβλημα δεν είναι πάντα ότι επέλεξε τη λάθος κάρτα· είναι ότι προσπαθεί να παίξει μια διαφορετική παρτίδα από αυτή που θέλει πραγματικά να παίξει η LeBlanc.
Για μένα η LeBlanc βρίσκεται πιο κοντά στο Aurora ως προς τον τρόπο που πρέπει να σκέφτεσαι το παιχνίδι παρά στον Viktor, παρότι τα χρώματα μπορεί να σε κάνουν να περιμένεις κάτι διαφορετικό. Πρέπει πρώτα να καταλάβεις τι θέλει να πετύχει συνολικά το deck και μετά οι επιμέρους κινήσεις αρχίζουν να βγάζουν περισσότερο νόημα.
Πόσο σημαντικό είναι το sideboard στη LeBlanc;
GYATarina: Πολύ, αλλά δεν πιστεύω ότι μια sideboard κάρτα πρέπει να κρίνεται μόνο από το πόσες φορές εμφανίστηκε μέσα σε ένα συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο. Υπήρχαν κάρτες που δεν χρειάστηκα καθόλου επειδή απλώς δε βρήκα τα matchups για τα οποία τις είχα. Σε άλλες διοργανώσεις, οι ίδιες κάρτες ήταν από τις καλύτερες επιλογές που είχα στο sideboard.
Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν αντιμετωπίζεις καλύτερους παίκτες. Ένας καλός αντίπαλος θα αλλάξει και ο ίδιος το deck του γνωρίζοντας ότι ορισμένες αντιδράσεις έχουν μικρότερη αξία απέναντι στη LeBlanc. Το sideboarding επομένως δεν είναι απλώς «αυτή η κάρτα είναι καλή σε αυτό το matchup». Πρέπει να σκέφτεσαι τι θα αφαιρέσει ο αντίπαλος, τι θα φέρει και ποια μορφή θα έχει πραγματικά το παιχνίδι μετά το πρώτο game.
Ο Safety Inspector είναι μία από αυτές τις κάρτες;
GYATarina: Είναι μια κάρτα που θα μπορούσες να μην παίξεις, αλλά δεν βρίσκεται εκεί χωρίς λόγο. Μπορεί να είναι εξαιρετικός όταν παίζεις δεύτερος απέναντι στην Irelia, ειδικά αν ο αντίπαλος δεν έχει προστατέψει σωστά το πρώτο του battlefield. Έχει επίσης χρήσεις απέναντι στην Akali και τη Diana, όπου μπορεί να σου επιτρέψει να τιμωρήσεις ένα συγκεκριμένο στήσιμο του board.
Δεν περιμένω από τον Safety Inspector να είναι πάντα καλός. Αυτό που θέλω είναι να δημιουργεί καταστάσεις όπου μπορώ να τιμωρήσω τον αντίπαλο αποτελεσματικά. Αν έχει όλες τις σωστές απαντήσεις, τότε έχει όλες τις σωστές απαντήσεις· η κάρτα υπάρχει για τις φορές που δεν τις έχει.
Χρησιμοποιείς επίσης συχνά τη μπλε LeBlanc. Τι σου προσφέρει;
GYATarina: Τη θεωρώ εξαιρετική και τη χρησιμοποιώ πολύ περισσότερο απ’ όσο ίσως περιμένει ο κόσμος. Υπάρχουν matchups, ειδικά απέναντι σε μωβ midrange decks ή όταν παίζω δεύτερος απέναντι στον Kennen, όπου λειτουργεί σαν το κομμάτι που συνδέει όλο το σχέδιο μεταξύ του πρώτου γύρου και του σημείου όπου αρχίζω να παίρνω τον πλήρη έλεγχο.
Μου αρέσει να δημιουργώ μια θέση όπου δεν χρειάζεται να τελειώσω το παιχνίδι αμέσως. Αρχίζεις σιγά-σιγά να περιορίζεις τις επιλογές του αντιπάλου, να δημιουργείς αντίγραφα, να κερδίζεις value και κάποια στιγμή η παρτίδα απλώς γίνεται πολύ δύσκολο να γυρίσει. Το ότι μένω συχνά στη μπλε LeBlanc είναι μάλλον ένα από τα πράγματα που κάνω διαφορετικά από αρκετούς άλλους παίκτες του deck.
Και γιατί είσαι τόσο αντίθετος με το ForbiddenWastes ως battlefield;
GYATarina: Δεν μου αρέσει καθόλου στη LeBlanc. Το πρόβλημά μου είναι ότι πολλές φορές δίνεις στον αντίπαλο έναν πολύ εύκολο τρόπο να τιμωρήσει το unit που προσπαθείς να βάλεις στο battlefield χωρίς να χρειαστεί να δεσμεύσει αρκετούς πόρους. Απέναντι σε decks με ισχυρό ambush παιχνίδι, αυτό μπορεί να γίνει ιδιαίτερα άβολο.
Προτιμώ το Dusk Rose Lab, γιατί μου δίνει περισσότερη ευελιξία και μπορεί να μετατρέψει units που δεν χρειάζομαι πλέον σε επιπλέον κάρτες. Γενικότερα όμως πιστεύω ότι η LeBlanc είναι από τα decks όπου το τρίτο battlefield μπορεί να αλλάξει αρκετά ανάλογα με το πώς θέλεις να παίζεις τα games όπου ξεκινάς δεύτερος. Δεν χρειάζεται όλοι να καταλήξουν στην ίδια επιλογή.
Αν κάποιος θέλει να ξεκινήσει τώρα LeBlanc, ποια είναι η σημαντικότερη συμβουλή;
GYATarina: Υπομονή. Είναι ένα deck που σου δίνει πολύ μικρό feedback όταν κάνεις κάτι λάθος. Μπορεί να παίξεις μια παρτίδα, να χάσεις και να μην καταλαβαίνεις τι έφταιξε. Μετά να παίξεις άλλη μία, να χάσεις ξανά και πάλι να μην υπάρχει μια προφανής στιγμή όπου μπορείς να δεις και να πεις «εκεί έχασα».
Γι’ αυτό θεωρώ πολύ σημαντικό να επιστρέφεις στις παρτίδες σου και να εξετάζεις πραγματικά τις επιλογές που είχες. Μία άσκηση που χρησιμοποιώ είναι να γράφεις όλες τις διαθέσιμες κινήσεις σε μια κατάσταση, να τις βάζεις από την καλύτερη στη χειρότερη και να εξηγείς γιατί τις τοποθέτησες σε αυτή τη σειρά. Δεν μπορείς φυσικά να το κάνεις αυτό σε κάθε turn, αλλά σε αναγκάζει να καταλάβεις γιατί πήρες μια απόφαση αντί να μένεις απλώς στο αν τελικά κέρδισες ή έχασες.
Άρα η γενική κατανόηση του deck είναι σημαντικότερη από τις μικρές τεχνικές λεπτομέρειες;
GYATarina: Ναι. Θεωρώ ότι οι βασικές αρχές του τρόπου που παίζεται η LeBlanc έχουν μεγαλύτερη αξία από μια μεμονωμένη μικρή απόφαση, γιατί αυτές οι αρχές είναι που σε οδηγούν στη σωστή μικρή απόφαση. Δεν έχω έναν κανόνα που να μου λέει πού πρέπει πάντα να βρίσκεται κάθε unit ή πότε πρέπει πάντα να κάνω hold. Αλλάζω πολύ τον τρόπο που παίζω ανάλογα με το matchup, τα διαθέσιμα runes και αυτό που περιμένω ότι μπορεί να κάνει ο αντίπαλος.
Η LeBlanc είναι πανίσχυρη όταν η θέση είναι σωστή, αλλά και πολύ εύθραυστη όταν κάτι πάει στραβά. Τα μωβ matchups τα περιγράφω κάπως υπερβολικά σαν να είναι 90-10 μέχρι να κάνεις ένα λάθος και ξαφνικά να γίνουν 0-100. Αυτό είναι το deck: ένα λάθος μπορεί να είναι αρκετό για να χάσεις αμέσως μια παρτίδα που μέχρι εκείνο το σημείο ένιωθες ότι ήταν δική σου
Τι αλλάζει στη λίστα σου για το Λος Άντζελες;
GYATarina: Σχεδόν πάντα αλλάζω ένα ή δύο πράγματα από διοργάνωση σε διοργάνωση και μερικές φορές μπορεί να φτάσω στις τρεις ή τέσσερις κάρτες. Όσο καταλαβαίνω καλύτερα το meta, αλλάζει και το τι θέλω από ορισμένες θέσεις της λίστας.
Έχω ήδη κάποιες αλλαγές στο μυαλό μου για το Λος Άντζελες. Η βασική λογική του deck δεν αλλάζει, αλλά δεν βλέπω κανέναν λόγο να κρατήσω ακριβώς την ίδια λίστα όταν το περιβάλλον γύρω της έχει ήδη αρχίσει να αλλάζει.
Ο τρόπος που περιγράφει ο GYATarina τη LeBlanc εξηγεί ίσως καλύτερα και τη μεγαλύτερη παγίδα του deck. Δεν είναι δύσκολη επειδή κάθε turn απαιτεί μια εντυπωσιακή αλληλουχία από κινήσεις. Είναι δύσκολη επειδή σε αναγκάζει να αποδεχθείς καταστάσεις που με άλλα decks θα έμοιαζαν λανθασμένες: να βρίσκεσαι πίσω στο σκορ, να μην αγωνιάς να διεκδικήσεις κάθε battlefield και να περιμένεις μέχρι να φτάσει η παρτίδα στο σημείο όπου οι δικές σου κάρτες αποκτούν πραγματικά μεγαλύτερη αξία.
Και όταν φτάσεις εκεί, η δουλειά δεν έχει τελειώσει. Η LeBlanc μπορεί να σου δώσει τον έλεγχο, αλλά δεν σου συγχωρεί εύκολα τον τρόπο με τον οποίο θα τον χρησιμοποιήσεις.