Υπάρχουν αριθμοί που δύσκολα περνούν απαρατήρητοι. Στο Top 8 του Regional Qualifier του Λος Άντζελες, επτά από τα οκτώ decks χρησιμοποιούσαν Calm domain και όλα είχαν τρία Defy. Συνολικά, δηλαδή, είδαμε 21 αντίτυπα της ίδιας κάρτας στις 24 πιθανές θέσεις που θα μπορούσε να καταλάβει μέσα στα οκτώ decks.
Η μοναδική εξαίρεση ήταν ο Rengar του Prismaticism, ο οποίος τελικά κέρδισε ολόκληρο το τουρνουά.
Η πρώτη αντίδραση είναι εύκολη… Όταν μία κάρτα εμφανίζεται με τέτοια συχνότητα στο υψηλότερο επίπεδο, κάτι δεν πάει καλά. Η πραγματικότητα όμως είναι πιο περίπλοκη. Το Defy μπορεί να είναι υπερβολικά αποδοτικό, αλλά ταυτόχρονα εκτελεί έναν ρόλο που το Riftbound πιθανότατα χρειάζεται.
Και κάπου εκεί αρχίζει η πραγματικά ενδιαφέρουσα συζήτηση.
Το Defy δεν είναι απλώς μια καλή κάρτα
Η συζήτηση γύρω από το Defy αναζωπυρώθηκε μετά το Λος Άντζελες, με αρκετούς παίκτες να αφιερώνουν πρόσφατα ολόκληρη ανάλυση στο ενδεχόμενο ενός ban. Η δική τους κατάληξη είναι ότι η κάρτα βρίσκεται πιθανότατα λίγο πάνω από το επιθυμητό επίπεδο δύναμης, αλλά όχι ακόμη στο σημείο όπου η Riot θα έπρεπε να την αφαιρέσει από το παιχνίδι.
Αυτό που κάνει το Defy ξεχωριστό δεν είναι μόνο το ότι εμφανίζεται αρκετά. Για 1 Energy και 1 Calm Power μπορεί να ακυρώσει ένα μεγάλο εύρος spells μέχρι 4 Energy και 1 Power, δημιουργώντας συχνά τεράστια διαφορά στους πόρους που έχουν επενδύσει οι δύο παίκτες.
Αν ο αντίπαλος ξοδέψει τρία ή τέσσερα Energy και ένα Power για ένα σημαντικό spell και η απάντηση κοστίσει μόλις 1 Energy και 1 Power, το trade είναι εξαιρετικό για τον παίκτη του Defy. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να αλλάξει μόνο του ολόκληρη την εξέλιξη ενός showdown.
Αυτό όμως δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα. Οι καλές interaction κάρτες πρέπει να είναι αποτελεσματικές. Διαφορετικά δεν υπάρχει πραγματικός λόγος να τις κρατάς διαθέσιμες αντί να χρησιμοποιείς τους πόρους σου για να αναπτύξεις το δικό σου board.
Το ερώτημα είναι αν το Defy έχει ξεπεράσει αυτό το σημείο.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα ίσως βρίσκεται πριν αρχίσει καν το παιχνίδι
Η πιο σοβαρή ένσταση απέναντι στο Defy δεν είναι ότι μπορεί να κερδίσει ένα showdown. Είναι ότι επηρεάζει τις κάρτες που αισθάνεται ασφαλής ένας παίκτης να βάλει εξαρχής στο deck του.
Τα spells που βρίσκονται γύρω στα 3 ή 4 Energy και απαιτούν 1 Power βρίσκονται σε μια ιδιαίτερα δύσκολη θέση. Μπορεί να έχουν εξαιρετικό effect, αλλά απέναντι σε ένα meta γεμάτο Calm decks ο παίκτης πρέπει να υπολογίζει ότι ένα σημαντικό μέρος της επένδυσής του μπορεί να εξαφανιστεί απέναντι σε ένα Defy.
Το Cataclysm από το Radiance είναι ένα πολύ καλό πρόσφατο παράδειγμα. Η κάρτα μπορεί να φαίνεται ιδιαίτερα δυνατή όταν τη διαβάζεις μόνη της, όμως βρίσκεται ακριβώς στο εύρος όπου το Defy μπορεί να tradάρει μαζί της με εξαιρετικά ευνοϊκό κόστος.
Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει ήδη με άλλες κάρτες. Δεν αξιολογείς πλέον μόνο το τι κάνει ένα spell όταν λειτουργεί. Πρέπει να αναρωτηθείς πόσο συχνά θα παίξεις απέναντι σε Calm και πόσο άσχημο θα είναι το αποτέλεσμα όταν η μεγάλη σου επένδυση συναντήσει ένα Defy.
Αυτό επηρεάζει πολύ περισσότερο το deckbuilding, από μια κάρτα που απλώς είναι ισχυρή.
Το meta έχει ήδη αρχίσει να προσαρμόζεται
Ένας τρόπος να καταλάβουμε την επιρροή μιας κάρτας είναι να κοιτάξουμε τι αναγκάζει τους υπόλοιπους να κάνουν.
Κάρτες όπως το Punch First αποκτούν επιπλέον αξία επειδή μπορούν να προσφέρουν ισχυρό interaction χωρίς να βρίσκονται μέσα στο εύρος του Defy. Το ίδιο ισχύει για επιλογές όπως το Switcheroo ή άλλα εργαλεία που επιτρέπουν σε ένα deck να πολεμήσει χωρίς να προσφέρει στον αντίπαλο το ιδανικό trade.
Αυτό από μόνο του δεν είναι αρνητικό. Ένα υγιές meta πρέπει να αναγκάζει τους παίκτες να προσαρμόζονται. Αν μία συγκεκριμένη κάρτα είναι δημοφιλής, το να επιλέγεις εργαλεία που παίζουν καλά απέναντί της αποτελεί φυσιολογικό κομμάτι του competitive deckbuilding.
Υπάρχει όμως μια διαφορά ανάμεσα στο «πρέπει να σέβεσαι αυτή την κάρτα» και στο «ολόκληρες κατηγορίες καρτών γίνονται χειρότερες επειδή αυτή η κάρτα υπάρχει».
Το Defy αρχίζει να πλησιάζει επικίνδυνα τη δεύτερη περίπτωση.
Το 21 στα 24 δεν αποδεικνύει ότι χρειάζεται ban
Η εικόνα του Top 8 είναι εντυπωσιακή, αλλά πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με το συμπέρασμα.
Το ότι επτά decks έπαιζαν Defy δεν σημαίνει ότι βρέθηκαν στο Top 8 εξαιτίας του Defy. Η Irelia δεν είναι ισχυρή μόνο επειδή έχει πρόσβαση στην κάρτα. Το ίδιο ισχύει για τον Master Yi, την Akali και οποιαδήποτε άλλη στρατηγική αξιοποιεί το Calm.
Μία εξαιρετική κάρτα μπορεί να εμφανίζεται παντού επειδή βρίσκεται σε ένα ήδη πολύ δυνατό Domain. Μπορεί επίσης να είναι απαραίτητο εργαλείο για συγκεκριμένο τύπο interaction ή απλώς να μην υπάρχει ακόμη αρκετά καλή εναλλακτική.
Η συχνότητα χρήσης είναι σημαντικό στοιχείο, αλλά δεν είναι από μόνη της απόδειξη ότι μια κάρτα καταστρέφει το meta.
Και το RQ του Λος Άντζελες μάς δίνει ένα αρκετά ειρωνικό στοιχείο: παρά τα 21 Defy στο Top 8, το τουρνουά το κέρδισε το μοναδικό deck των οκτώ που δεν έπαιζε καν την κάρτα.
Τι συμβαίνει όμως αν αφαιρέσεις το Defy;
Εδώ βρίσκεται το σημείο που κάνει ένα πιθανό ban πολύ πιο δύσκολο από όσο φαίνεται.
Το Defy δεν “καταπιέζει” μόνο… υγιείς (αν μπορούμε να τις ονομάσουμε) κάρτες. Κρατά υπό έλεγχο και μερικά από τα πιο ισχυρά spells του παιχνιδιού. Star-Crossed, Thrill of the Hunt και Void Assault είναι παραδείγματα καρτών που θα γίνονταν αμέσως καλύτερα αν το Calm έχανε την πιο αποτελεσματική του απάντηση.
Αν αφαιρέσεις το Defy χωρίς να υπάρχει κάτι που να καλύπτει τον ίδιο βασικό ρόλο, μπορεί απλώς να μεταφέρεις το πρόβλημα αλλού.
Ξαφνικά ορισμένα decks θα μπορούν να επενδύουν πολύ πιο άφοβα σε περισσότερα spells. Τα showdowns θα αποκτήσουν διαφορετική δυναμική και στρατηγικές που σήμερα είναι πιο συγκρατημένες λόγω της πιθανότητας ενός counter θα έχουν πολύ μεγαλύτερη ελευθερία.
Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι καλύτερο. Μπορεί όμως να είναι και χειρότερο.
Το πραγματικό ερώτημα επομένως δεν είναι αν «είναι πολύ καλό το Defy;». Είναι το «είναι καλύτερο το Riftbound χωρίς αυτό;»
Και αυτή τη στιγμή η απάντηση δεν είναι τόσο ξεκάθαρη.
Η περίπτωση του Stacked Deck αλλάζει λίγο τη συζήτηση
Μέχρι πρόσφατα θα ήταν εύκολο να υποθέσουμε ότι η Riot δεν θα πείραζε μια τόσο χαρακτηριστική κάρτα ενός Domain και θα προτιμούσε να χτυπήσει συγκεκριμένες στρατηγικές.
Το ban του Stacked Deck όμως έδειξε ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα αλήθεια. Η Riot έδειξε διατεθειμένη να αφαιρέσει μια αρκετά χρήσιμη Chaos κάρτα προκειμένου να μειώσει τη συνέπεια και τη δύναμη του Kennen.
Αυτό κάνει ένα μελλοντικό ban στο Defy λιγότερο αδιανόητο.
Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά. Στην περίπτωση του Stacked Deck υπήρχε ξεκάθαρος στόχος: η Riot είχε εντοπίσει τον Kennen ως στρατηγική με αρκετά υψηλή παρουσία και αγωνιστική απόδοση ώστε να δικαιολογείται μία παρέμβαση.
Με το Defy, το πρόβλημα είναι πολύ πιο διευρυμένο. Δεν υπάρχει ένα deck που μπορείς να δείξεις και να πεις ότι αυτή η κάρτα το έσπρωξε πέρα από τα όρια. Υπάρχει ένα ολόκληρο Domain που τη χρησιμοποιεί.
Με τα κριτήρια της Riot, η περίπτωση δεν είναι ξεκάθαρη
Η Riot έχει εξηγήσει στις προηγούμενες αποφάσεις της ότι εξετάζει μεταξύ άλλων το αν μια κάρτα είναι υπερβολικά διαδεδομένη με ανθυγιεινό, για το παιχνίδι, τρόπο, αν το πρόβλημά της πρόκειται να χειροτερεύσει καθώς μεγαλώνει το card pool και αν δημιουργεί προβληματικούς τρόπους παιχνιδιού.
Το Defy περνάει τουλάχιστον το πρώτο τεστ ως προς τη συχνότητα. 21 αντίτυπα μέσα σε Top 8 είναι ένα νούμερο που αξίζει παρακολούθηση.
Το δεύτερο είναι πιο ανησυχητικό. Όσο προστίθενται νέα sets, τόσο περισσότερα spells θα εμφανίζονται στο εύρος όπου το Defy είναι ιδανική απάντηση. Αν οι designers πρέπει κάθε φορά να σκέφτονται «αυτή η κάρτα δεν μπορεί να κοστίζει 4 Energy και 1 Power επειδή υπάρχει το Defy», τότε η κάρτα αρχίζει να περιορίζει και τον ίδιο τον σχεδιαστικό χώρο του παιχνιδιού.
Το τρίτο κριτήριο είναι πολύ λιγότερο ξεκάθαρο. Τα decks που χρησιμοποιούν Defy δεν κάνουν κάτι που βρίσκεται έξω από τον φυσιολογικό τρόπο παιξίματος του Riftbound. Αναπτύσσουν Units, μάχονται για Battlefields, χρησιμοποιούν combat tricks και κρατούν interaction. Δεν έχουμε τα πολύ μεγάλα, σχεδόν μονόπλευρα play styles που οδήγησαν σε άλλες παρεμβάσεις της Riot.
Και αυτό έχει σημασία.
Ίσως η λύση δεν είναι ένα άμεσο ban
Υπάρχει και μια τρίτη επιλογή ανάμεσα στο «αφήστε το όπως είναι» και στο «κάντε το ban αύριο».
Η Riot θα μπορούσε μελλοντικά να δημιουργήσει ένα νέο Calm interaction spell που να διατηρεί την ταυτότητα του Domain αλλά να έχει πιο περιορισμένο εύρος. Για παράδειγμα, να κοστίζει περισσότερο, να μπορεί να ακυρώνει μόνο φθηνότερα spells ή να λειτουργεί αποκλειστικά σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές.
Τότε το Defy θα μπορούσε να αποχωρήσει χωρίς να δημιουργήσει ένα τεράστιο κενό.
Αυτό ίσως είναι και το πιο καθαρό μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα. Γιατί το πρόβλημα του Defy δεν είναι ότι η βασική του ιδέα δεν ανήκει στο Riftbound. Το Calm χρειάζεται interaction αυτού του τύπου.
Το ερώτημα είναι αν πρέπει να το έχει τόσο φθηνά και τόσο ευέλικτα.
Το Defy δεν χρειάζεται ban σήμερα — χρειάζεται όμως παρακολούθηση
Με βάση όσα είδαμε στο Λος Άντζελες, είναι δύσκολο πλέον να αντιμετωπίζουμε το Defy σαν ένα ακόμη staple. Η παρουσία του είναι τεράστια και η επιρροή του στο deckbuilding ξεπερνά το ίδιο το Calm domain.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η άμεση αφαίρεσή του θα έκανε αυτομάτως καλύτερο το παιχνίδι.
Το Defy περιορίζει ορισμένες κάρτες περισσότερο απ’ όσο θα θέλαμε, αλλά περιορίζει ταυτόχρονα και effects που πιθανότατα χρειάζονται αποτελεσματική απάντηση. Ένα ban μπορεί να απελευθερώσει και τα δύο.
Γι’ αυτό το πιο λογικό σήμερα δεν είναι να ζητάμε την εξαφάνισή του, αλλά να κοιτάμε τι θα συμβεί όταν μπει το Radiance στο παιχνίδι. Αν συνεχίσουμε να βλέπουμε κάθε Calm deck να ξεκινά ουσιαστικά από τρία Defy και μια ολόκληρη κατηγορία νέων spells να αξιολογείται πρώτα με βάση το αν χάνει απέναντί του, τότε η συζήτηση θα γίνει πολύ πιο δύσκολο να αγνοηθεί.
Τα 21 Defy στο Top 8 του Λος Άντζελες δεν είναι από μόνα τους λόγος για ban.
Είναι όμως αρκετός λόγος για να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε αν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά εργαλεία του Calm έχει αρχίσει να γίνεται μεγαλύτερο από τον ρόλο που υποτίθεται ότι πρέπει να υπηρετεί.